นิทานพื้นบ้าน กิ่งไม้หนึ่งกำมือ

กิ่งไม้หนึ่งกำมือ

วันหนึ่งมีชายชราอยู่ผู้หนึ่งซึ่งกำลังป่วยหนักและใกล้ตาย เขาได้เรียกลูกชายทุกคนเข้ามาหาโดยพร้อมหน้าพร้อมตากัน แล้วให้คนรับใช้ไปหากิ่งไม้มาหนึ่งกำมือ เขายื่นกิ่งไม้ในมือให้ลูกชายคนโตแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ไหนเจ้าลองหักกิ่งไม้ให้พ่อดูหน่อยซิ”

ลูกชายก็พยายามหักกิ่งไม้ด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีอยู่แต่ก็ไม่สามารถหักได้ จากนั้นชายชราก็ให้บรรดาลูกๆ ผลัดกันลองหักกิ่งไม้ทีละคนๆ แต่ก็ยังไม่มีใครสามารถทำได้สำเร็จสักคน เมื่อเป็นเช่นนี้ชายชราจึงแยกกิ่งไม้ออกมาแล้วส่งให้ลูกชายคนละกิ่ง และเอ่ยขึ้นว่า “คราวนี้พวกเจ้าลองหักกิ่งไม้ดูอีกทีซิ”

ลูกชายทุกคนต่างทำตามที่พ่อสั่ง และคราวนี้ทุกคนก็ต่างสามารถหักกิ่งไม้ได้ ชายชราจึงเอ่ยกับลูกๆ ว่า “พวกเจ้าก็เปรียบเสมือนกับกิ่งไม้มัดนี้ หากรักใคร่ปรองดองกันก็จะไม่มีใครทำอะไรพวกเจ้าได้ แต่หากเมื่อใดที่แตกความสามัคคีกัน พวกเจ้าก็จะถูกทำร้ายได้ง่ายเหมือนกิ่งไม้เหล่านี้”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ความสามัคคีเป็นพลังอันยิ่งใหญ่